Zwierzęta wspomagające leczenie: jak już pies nie pomoże, to co? 

Człowiek odkrył w zwierzętach ogromne pokłady pozytywnej energii wpływającej na jego komfort, zarówno psychiczny jak i fizyczny. To one bardzo często były powiernikami wielu tajemnic i po- magały w nawiązywaniu kontaktów. Często towarzyszyły swoim opiekunom podczas choroby, dając poczucie bezpieczeństwa lub wpływając na szybszą rekonwalescencję. Odnaleziono w nich również umiejętność łagodzenia stanów nerwowych czy też nadpobudliwości, a w przypadku osób cierpiących na depresję lub apatię pobudzenie do działania, aktywność ruchową. To między innymi te cechy spowodowały coraz częstszy ich udział w terapiach opierających się na stosunku człowiek-zwierzę. Istotna jest jednocześnie sama forma komunikacji – bez słów.

W Polsce terapia z udziałem kotów staje się coraz bardziej popularna, chociaż wciąż jeszcze nie należy do w pełni uznanych form wspomagania leczenia. Często jest również stosowana w przypadku braku efektów podczas przeprowadzonych zajęć z udziałem psów. Polecana jest nie tylko u dzieci, ale również u dorosłych, szczególnie osób starszych, samotnych, często bardzo schorowanych. Po wieloletnich badaniach prze- prowadzonych w Stanach Zjednoczonych spo- rządzono listę jednostek chorobowych, w których istnieje możliwość wspomagania leczenia farmakologicznego poprzez felinoterapię. Należą do nich między innymi: stres, lęki (depresja), cho- roba Alzheimera, dystrofia mięśniowa, cukrzyca, uszkodzenie zmysłów (słuch i wzrok), choroby psychiczne, autyzm, ADHD, choroby krążenio- we. Ze względu na tak ogromną możliwość ich wykorzystania popularne mruczki pojawiają się w szpitalach, hospicjach, domach opieki medycz- nej oraz więzieniach.

Felinoterapia jako forma wspomagająca leczenie

Nazwa felinoterapia pochodzi z połączenia dwóch wyrazów: felis (łac.) – czyli kot oraz therapeia (grec.) – leczenie. Za twórcę terapii z udziałem kotów uznaje się Nise da Silveira, brazylijską psychiatrę. Była jedną z zagorzałych przeciwniczek używania agresywnych metod w leczeniu pacjentów z zaburzeniami o podłożu neurologicznym. Na swój oddział jako pierwsza wprowadziła początkowo jednego kota. Obser- wując pozytywne reakcje ze strony pacjentów powiększyła liczbę zwierząt do pięciu. W Polsce natomiast po raz pierwszy przeprowadzono zaję- cia terapeutyczne z udziałem kota w 2005 r. Mi- rosław T. Wende w Toruniu wspólnie ze swoim kocurem o imieniu Gucio odwiedzał starsze oso- by w ośrodku pielęgnacyjno-opiekuńczym. Pro- wadził też ćwiczenia w przedszkolu, szkole pod- stawowej i gimnazjum, w których brały udział dzieci niepełnosprawne fizycznie i psychicznie. Został on również twórcą Fundacji „Mruczący Terapeuta” w Olsztynie. Dzięki temu programo- wi wprowadzono do Polski plan terapii z uczest- nictwem kota, stosowany w placówkach opieki społecznej i pracy z niepełnosprawnymi.

Felinoterapia poprawia komunikację, pobudza zmysły, okazywanie uczuć i emocji. Koty to stworzenia, które potrafią odnaleźć się w ludzkim świecie i zbudować z człowiekiem niezwykły rodzaj więzi. Zmuszają osoby podda- jące się terapii do spowolnienia tylko po to, aby mogły go pogłaskać czy też zachęcają do wspól- nej zabawy. Łapińska (2014), obserwując zacho- wania kotów i relacje z opiekunami odnotowała znaczną poprawę ich samopoczucia i humoru. Zauważyła, że koty potrafią instynktownie wy- brać miejsca, w których człowiek odczuwa dys- komfort. Najczęściej układają się w tych punk- tach powodując uśmierzenie bólu.

Rasy kotów wykorzystywane w terapii

  • Ragdoll
  • Maine Coon
  • Rasa perska
  • Rasa Brytyjska

W Europie Zachodniej zajęcia terapeutycz- ne z udziałem kotów są stosowane już od lat 60. XX w. 


Follow Us

hello@radiopeiron.com